Baza pytańJakich elementów nie należy pokrywać w samochodzie elektrycznym?

Jakich elementów nie należy pokrywać w samochodzie elektrycznym?


Odpowiedź jest jednoznaczna: podczas zabezpieczania elektrycznego samochodu nie wolno pokrywać preparatem antykorozyjnym elementów układu wysokiego napięcia, złączy elektrycznych, przewodów, odpowietrzników, czujników ani miejsc przeznaczonych do odprowadzania wody i ciepła. Konserwacja podwozia auta elektrycznego jest możliwa, ale wymaga rozpoznania konstrukcji konkretnego modelu oraz ścisłego oddzielenia powierzchni przeznaczonych do ochrony od elementów wrażliwych.

Samochód elektryczny nie jest po prostu autem spalinowym bez silnika. Pod podłogą znajduje się akumulator trakcyjny, a w jego pobliżu przebiegają przewody wysokiego napięcia, znajdują się osłony, punkty serwisowe i elementy układu chłodzenia. Nie oznacza to, że całe podwozie należy pozostawić bez ochrony. Oznacza natomiast, że aplikacja nie może być wykonywana metodą „pokryć wszystko”.

Preparat antykorozyjny chroni właściwie przygotowaną powierzchnię, lecz nie naprawia uszkodzonej obudowy akumulatora, skorodowanego elementu konstrukcyjnego ani niesprawnego przewodu. W razie wątpliwości zakres prac powinien zostać ustalony po oględzinach, z uwzględnieniem dokumentacji producenta samochodu i rodzaju stosowanego produktu.

Spis treści

Dlaczego konserwacja auta elektrycznego wymaga ostrożności?

W samochodzie elektrycznym występują obwody wysokiego napięcia, które mogą pozostawać niebezpieczne także po wyłączeniu pojazdu. Ich obsługa, rozłączanie lub demontaż należą do czynności serwisowych i nie powinny być wykonywane podczas zwykłej aplikacji preparatu antykorozyjnego. Samo wyłączenie samochodu nie jest równoznaczne z pełnym odłączeniem instalacji.

Podwozie auta elektrycznego może obejmować kilka różnych grup elementów:

  • stalowe części konstrukcyjne, punkty mocowania i wybrane fragmenty podłogi,
  • aluminiową lub stalową obudowę akumulatora trakcyjnego,
  • przewody i złącza wysokiego napięcia,
  • osłony aerodynamiczne i serwisowe,
  • elementy układu chłodzenia, hamulcowego i zawieszenia,
  • czujniki, wiązki niskiego napięcia oraz fabryczne odpływy.

Każdy z tych elementów ma inne wymagania. Metalowa część konstrukcyjna może być kandydatem do ochrony, jeżeli jest czysta, sucha, stabilna i dostępna bez ryzyka uszkodzenia sąsiednich podzespołów. Złącze elektryczne lub otwór odpowietrzający nie powinny zostać pokryte tylko dlatego, że znajdują się na spodzie pojazdu.

Których elementów układu wysokiego napięcia nie pokrywać?

Najważniejsza zasada brzmi: nie aplikuje się preparatów bezpośrednio na przewody wysokiego napięcia, ich izolację, wtyczki, gniazda, złącza, przepusty i oznaczone punkty serwisowe. Przewody te są zwykle łatwe do rozpoznania dzięki charakterystycznej izolacji, ale sposób oznaczenia może zależeć od producenta. Nie należy polegać wyłącznie na kolorze.

Preparat nie powinien również dostać się do wnętrza złączy ani zostać rozprowadzony w sposób, który utrudni późniejszą diagnostykę, rozłączenie lub kontrolę instalacji. Tłusta warstwa na powierzchni połączenia może utrudniać ocenę jego stanu, a niekontrolowana aplikacja może naruszyć elementy uszczelniające.

Ochroną należy objąć także:

  • moduły i obudowy urządzeń elektrycznych, jeżeli dokumentacja nie dopuszcza dodatkowej powłoki,
  • falownik, ładowarkę pokładową i inne komponenty układu napędowego,
  • punkty pomiarowe, oznaczone pokrywy serwisowe i tabliczki znamionowe,
  • uchwyty oraz elementy przeznaczone do podnoszenia lub serwisowania baterii, jeśli powłoka mogłaby utrudnić ich użycie.

Nie oznacza to, że każda metalowa obudowa układu elektrycznego jest zawsze całkowicie wyłączona z ochrony. Decyzja zależy od konstrukcji, materiału, fabrycznego zabezpieczenia, zaleceń producenta i dokumentacji technicznej preparatu. W praktyce bezpieczniej jest pozostawić element niepewny bez aplikacji niż pokryć go przypadkowym środkiem.

Akumulator, chłodzenie i odpływy wody

Akumulator trakcyjny jest jednym z najważniejszych i najdroższych zespołów pojazdu. Jego obudowa może być narażona na wodę, sól i uderzenia, lecz nie oznacza to automatycznie, że należy pokryć ją dowolną konserwacją. Zastosowanie środka na całej obudowie może zmienić sposób odprowadzania ciepła, zasłonić punkty kontroli albo utrudnić późniejszy demontaż.

Szczególnej uwagi wymagają miejsca, przez które może wydostawać się wilgoć. Nie wolno zatykać fabrycznych odpływów, kanałów odwadniających, otworów drenażowych i elementów odpowietrzających. Ich zadaniem jest kontrolowane usuwanie wody lub wyrównywanie ciśnienia. Zablokowanie takiego miejsca może spowodować gromadzenie się wilgoci wewnątrz obudowy albo w sąsiednich przestrzeniach.

Nie należy pokrywać również przewodów i króćców układu chłodzenia baterii, pompy, chłodnic, wymienników oraz połączeń, które muszą pozostawać dostępne do kontroli. Preparat nie powinien utrudniać wykrycia wycieku płynu chłodniczego ani maskować śladów nieszczelności.

W przypadku osłon pod akumulatorem trzeba rozróżnić samą osłonę od elementów znajdujących się nad nią. Osłona może być wykonana z tworzywa, aluminium lub stali i mieć określone funkcje aerodynamiczne albo ochronne. Jej pokrycie wymaga oceny kompatybilności produktu z materiałem oraz sprawdzenia, czy nie zostaną zasłonięte otwory montażowe, odpływy i punkty serwisowe.

Elementy mechaniczne, hamulce i zawieszenie

Preparatów antykorozyjnych nie nakłada się na tarcze hamulcowe, klocki, zaciski w miejscach pracy, powierzchnie cierne ani elementy, których działanie zależy od tarcia. Nawet niewielkie zanieczyszczenie może pogorszyć skuteczność hamowania. Dotyczy to także hamulca postojowego oraz mechanizmów, które muszą swobodnie pracować.

Nie pokrywa się również gumowych osłon przegubów, uszczelnień, amortyzatorów, tłoczysk, pasków, rolek, powierzchni roboczych łożysk i ruchomych przegubów, chyba że konkretny produkt i jego dokumentacja wyraźnie przewidują takie zastosowanie. Niepożądana warstwa może przyciągać zabrudzenia, ograniczać ruch albo utrudniać ocenę wycieku.

Ochrony wymagają natomiast niektóre stalowe elementy konstrukcyjne, uchwyty, wsporniki, fragmenty ram pomocniczych i powierzchnie podłogi — o ile nie są skorodowane w stopniu wymagającym naprawy oraz nie są częścią układu wysokiego napięcia. Granica między elementem przeznaczonym do konserwacji a podzespołem funkcjonalnym powinna być ustalona przed rozpoczęciem pracy.

Konserwacja nie zastępuje naprawy. Korozja powierzchniowa, czyli cienki nalot lub odbarwienie na wierzchu metalu, może wymagać oczyszczenia i oceny. Korozja perforacyjna oznacza już ubytek materiału i przebicie elementu, natomiast korozja szczelinowa rozwija się w miejscach ograniczonego dostępu, gdzie zatrzymuje się wilgoć. W tych sytuacjach sama powłoka ochronna nie przywróci wytrzymałości ani prawidłowego przekroju części.

Jak powinna wyglądać bezpieczna konserwacja podwozia?

Prawidłowa konserwacja podwozia auta elektrycznego zaczyna się od identyfikacji modelu i oględzin, a nie od wyboru dyszy natryskowej. Należy ustalić, gdzie znajdują się akumulator, przewody wysokiego napięcia, złącza, odpływy, osłony i punkty podnoszenia. Zakres prac powinien uwzględniać także wcześniejsze naprawy oraz istniejące warstwy fabryczne.

Typowy schemat postępowania może obejmować:

  1. Oględziny i dokumentację. Sprawdza się stan podwozia, ślady korozji, uszkodzenia osłon, wycieki i miejsca, których nie wolno pokrywać.
  2. Przygotowanie pojazdu. W razie potrzeby demontuje się wybrane osłony, zgodnie z procedurą dla danego modelu. Nie należy samodzielnie rozłączać instalacji wysokiego napięcia.
  3. Mycie i osuszanie. Sól, błoto i luźne zabrudzenia muszą zostać usunięte. Wilgoć zamknięta pod powłoką może przyspieszać rozwój korozji.
  4. Przygotowanie powierzchni. Luźne ogniska korozji i odspojone warstwy usuwa się w zakresie możliwym bez uszkodzenia podzespołów. Poważniejsze uszkodzenia kieruje się do naprawy.
  5. Maskowanie stref wyłączonych z aplikacji. Osłania się przewody, złącza, hamulce, odpływy, czujniki, ruchome części i inne elementy wymagające ochrony.
  6. Dobór i aplikacja produktu. Środek powinien być przeznaczony do konkretnej powierzchni, a sposób nakładania zgodny z dokumentacją techniczną.
  7. Kontrola końcowa. Sprawdza się równomierność powłoki, drożność odpływów, dostęp do punktów serwisowych i brak zanieczyszczeń na elementach funkcjonalnych.

Podwozie i profile zamknięte to dwa różne obszary ochrony. Profile zamknięte to wewnętrzne przestrzenie progów, słupków, wzmocnień i innych elementów blaszanych, do których dostęp z zewnątrz jest ograniczony. Ich zabezpieczenie wykonuje się odpowiednim preparatem wprowadzanym przez istniejące otwory technologiczne lub serwisowe, bez tworzenia dodatkowych otworów „na wszelki wypadek”.

W samochodzie elektrycznym należy dodatkowo upewnić się, że otwory używane do aplikacji nie należą do obudowy baterii, układu chłodzenia ani instalacji elektrycznej. Zabezpieczenie profili zamkniętych może uzupełniać ochronę podwozia, ale nie powinno być prowadzone bez rozpoznania budowy konkretnego pojazdu.

Najczęstsze błędy podczas zabezpieczania auta elektrycznego

Najpoważniejszym błędem jest traktowanie elektryka jak samochodu spalinowego i nanoszenie preparatu na wszystkie widoczne elementy. Widoczna powierzchnia podwozia nie zawsze jest powierzchnią przeznaczoną do ochrony. Pod osłoną może znajdować się przewód, czujnik, odpływ lub element wymagający chłodzenia.

Drugim problemem jest aplikacja na brud, sól albo wilgoć. Powłoka może wówczas odizolować zanieczyszczenia od dostępu powietrza, ale nie rozwiąże przyczyny korozji. Nie należy także przykrywać aktywnego wycieku, luźnej rdzy ani uszkodzonej osłony, aby jedynie poprawić wygląd podwozia.

Do częstych błędów należą również:

  • stosowanie produktu bez sprawdzenia jego przeznaczenia i kompatybilności z powierzchnią,
  • zakrywanie oznaczeń, punktów diagnostycznych i mocowań serwisowych,
  • zatykanie odpływów oraz otworów odpowietrzających,
  • zanieczyszczanie tarcz, klocków i innych powierzchni ciernych,
  • mycie podwozia bez późniejszego dokładnego osuszenia,
  • rezygnacja z kontroli po zimie lub po uderzeniu w przeszkodę,
  • uznawanie warstwy ochronnej za naprawę skorodowanego elementu.

Po wykonaniu prac trzeba obserwować stan powłoki, zwłaszcza po zimie, jeździe po drogach posypywanych solą oraz kontakcie z kamieniami i innymi zanieczyszczeniami. Kontrola pozwala wykryć przetarcia, odspojenia i miejsca, w których wilgoć może ponownie docierać do metalu. Sposób i częstotliwość kontroli zależą od rodzaju zastosowanego produktu, konstrukcji auta i warunków eksploatacji.

Najczęściej zadawane pytania

Czy można wykonywać konserwację podwozia auta elektrycznego?

Tak, ale zakres prac musi być dopasowany do konstrukcji pojazdu. Zabezpiecza się wybrane powierzchnie metalowe, natomiast omija układ wysokiego napięcia, złącza, przewody, odpływy, hamulce i elementy wymagające chłodzenia lub swobodnego ruchu.

Czy można pokryć preparatem obudowę akumulatora trakcyjnego?

Nie należy robić tego automatycznie. Decyzja wymaga sprawdzenia materiału obudowy, jej funkcji, fabrycznego zabezpieczenia, punktów serwisowych i zaleceń producenta pojazdu. W wielu przypadkach bezpieczniejsze jest zabezpieczenie sąsiednich elementów konstrukcyjnych niż nakładanie środka na samą baterię.

Czy preparat antykorozyjny może uszkodzić przewody wysokiego napięcia?

Nie powinien być na nie nanoszony bez wyraźnego potwierdzenia kompatybilności i zastosowania. Przewody, wtyczki, złącza oraz przepusty należy wyłączyć z aplikacji, ponieważ powłoka może utrudniać kontrolę, serwis lub prawidłowe funkcjonowanie elementów.

Czy nowe auto elektryczne wymaga dodatkowej ochrony?

Nie ma jednej odpowiedzi dla wszystkich modeli. Znaczenie mają fabryczne zabezpieczenia, warunki eksploatacji, częste przejazdy po mokrych i solonych drogach oraz zalecenia producenta samochodu. Dodatkowa ochrona może być rozważana, ale nie powinna naruszać zabezpieczeń fabrycznych ani warunków gwarancji.

Czy używany samochód elektryczny można zabezpieczyć bez naprawy korozji?

Jeżeli występuje jedynie niewielki nalot, powierzchnię można ocenić i przygotować do ochrony. Korozja z ubytkiem metalu, pęknięciem, perforacją lub osłabieniem elementu wymaga najpierw diagnostyki i odpowiedniej naprawy. Powłoka nie odbudowuje uszkodzonej konstrukcji.

Ile trwa przygotowanie i wykonanie zabezpieczenia?

Czas zależy od modelu auta, zakresu demontażu osłon, stopnia zabrudzenia, stanu podwozia, konieczności usuwania luźnej korozji oraz rodzaju zastosowanego produktu. Bez oględzin nie można rzetelnie podać jednego terminu.

Czy po zabezpieczeniu trzeba kontrolować podwozie?

Tak. Powłoka może zostać uszkodzona przez kamienie, sól, kontakt z przeszkodą lub niewłaściwe podnoszenie samochodu. Kontrola pozwala sprawdzić stan zabezpieczenia, drożność odpływów i ewentualne nowe ogniska korozji.

Gdzie wykonać takie prace?

Warto wybrać wykonawcę, który ma doświadczenie z samochodami elektrycznymi, rozpoznaje elementy wysokiego napięcia i pracuje zgodnie z dokumentacją produktów. Informacji o zakresie prac można szukać w Waxoyl Professional Center lub w Autoryzowanym Punkcie Waxoyl.

Bezpieczna ochrona auta elektrycznego zaczyna się od prawidłowej identyfikacji elementów podwozia. Nie każdy metalowy fragment powinien zostać pokryty, a niektóre pozornie niewielkie otwory i przewody pełnią ważne funkcje serwisowe, elektryczne lub odwadniające.

Najważniejsze są: ocena obecnego stanu pojazdu, dokładne mycie i osuszenie, właściwe przygotowanie powierzchni, dobór produktu do konkretnego zastosowania oraz precyzyjna aplikacja z wyłączeniem elementów wrażliwych. Konserwacja nie zastępuje naprawy blacharskiej ani diagnostyki układu wysokiego napięcia.

Zakres ochrony, sposób wykonania i późniejsze kontrole najlepiej ustalić indywidualnie dla danego modelu. Więcej informacji można uzyskać w Waxoyl Professional Center lub w Autoryzowanym Punkcie Waxoyl.

Waxoyl